Ik ben Jørgen Mispelblom Beyer geboren in 1949. Mijn geboortehuis staat in Amersfoort, nu woon ik in Leusden. Na een werkzaam leven in de financiële wereld van hypotheken, verzekeringen en onroerend goed, mocht ik in 2008 mijn hobby -de historie van de familie Mispelblom Beyer– tot mijn dagelijkse bezigheid rekenen. De historie betekent meer dan alleen de stamboom, het geraamte, want de verhalen zorgen voor het vlees op het geraamte. De verhalen, anekdotes, foto’s en wat er allemaal nog meer te vinden is over het wel en wee van onze voorvaderen en moeders Mispelblom Beyer –en dat is behoorlijk wat kan ik hier melden– maken dat de historie tot leven komt.
Naast het onderzoek werk houd ik me bezig met schrijven en dichten. Niet alleen de historische familie verhalen maar ook fictieve verhalen over wat er al zoal om mij hen en met mij gebeurt. Zoeken naar zingeving en spiritualiteit.
Een aantal jaren geleden heb ik binnen ons gezin een familiekrant in de lucht gehouden. Wellicht is er belangstelling in een wat breder familie verband om op deze Mispelblom Beyer site een besloten pagina te gaan maken met wat meer privéverhalen. Maar dan alleen voor leden.
Mijn gedachten gaan voor het vastleggen van ons Mispelblom Beyer erfgoed, een familiestichting in het leven te roepen. Hebben jullie daar ideeën over?
Laat het me weten via het contactformulier.
Mispelblom Beyer 
beste Jorgen
van mijn zus kreeg ik het bijzondere boek over kinderhuis de Ingeborg in Leusden, Overleven in Sperrgebiet.
Onze moeder was Gerda Roepers, een van de kinderen daar in de oorlogstijd.
Wij hebben met grote interesse uw boek doorgelezen en op foto’s haar oudere zus Ina geidentificeerd.
Tante Hertha hebben wij verschillende keren ontmoet en op de teunie van de Ingeborgers waren wij ook.
mijn moeder kon veel vertellen over hoe het was en ze was dol op tante Hertha. Wellicht zou u het leuk vinden om van ons de herinneringen aan Gerda’s oorlogstijd te horen. Als dat zo is kunt u mijn bereiken op
info@caroleinsmit.com
meest indringende verhaal gaat over ‘blauwgie’ een dode duitse soldaat die in het bos lag en waar de kinderen elkaar opstookten om nog eens bij Blauwgie te gaan kijken, naar verluid was hij blauwig van de schimmel die hem overdekte.
Het zou ons een genoegen zijn om nog eens deze verhalen op te dissen ter grootse herinnering aan Gerda, bij leven een fantastische moeder en al 20 zeer gemist. Ik las in uw boek veel over haar opvoeding en herkende hoe zij ons heeft groot gebracht
met vriendelijke groet, Carolein Smit